Adem door – een gedicht

Adem door – een gedicht

Wanneer je boos wordt, adem door.
Wanneer je het eten verpest, adem door.
Wanneer je het probeert, maar niet doorzet, adem door.
Wanneer het aanvoelt alsof je echt niet meer door kan gaan, adem door.
Wanneer het aanvoelt alsof het leven door en door onuitstaanbaar is en alles is verloren, adem door.
Wanneer er toch een lichtje schemert in het einde van de tunnel, adem door.
Wanneer het weer mogelijk is om je blij te voelen, adem door.
Wanneer alles is goed zoals het is, adem door.
Wanneer je je voldaan voelt, adem door.
Wanneer je er bent, je ademt door.

Geluk in een ongeluk

Geluk in een ongeluk

Wat een ongeluk ons kan leren over verbinding, humor en dankbaarheid.

Het was donderdagmiddag
Net 4 maanden nadat we in ons mooi dorpje kwamen wonen, ging ik in de middag alvast eieren koken voor het avondeten. Ik heb het pannetje gevuld met eieren en water en zette het vuur aan. Daarna werd ik afgeleid door kinderen, de hond, de was en op het eind ook nog eens mijn wekker om mijn oudste van school te halen. Ik heb alles afgehandeld – ten minste, dat dacht ik toen – en vertok gehaast.

Toen ik op tijd op school was, was ik zo opgelucht dat ik ‘ja’ zei wanneer de jongens af wilde spreken bij een klasgenootje. Ik begon met de oma van het jongetje te praten en het was zo leuk dat we de rest van de middag daar bleven. Mijn telefoon bleef achter in mijn auto, omdat ik het nooit meeneem wanneer ik de jongens uit school haal.

Toen het tijd was om naar huis te gaan, ging ik even mijn telefoon checken. 8 gemiste oproepen van mijn man. Dat was niets van hem. Ik belde hem ongerust op. “Je vergat de vuur uit te zetten onder de eieren! De brandweer is er!” roepte hij van de andere kant van de lijn.

Toen ik eindelijk thuis was, het bleek mee te vallen. Niemand was gewond en er was geen schade. Er was alleen rook, maar geen vuur. De BBQ lucht konden we na een paar dagen gordijnen wassen en stoffen ook niet meer ruiken. Ik was geschokt, opgelucht en dankbaar tegelijk.

Dit fout was ook een geweldige leraar en ik leerde ook veel van deze situatie.

Eerlijkheid verbindt
Na het hele gebeuren, mensen kwamen om met me te praten. Ik verontschuldigde me voor de schrik die ik heb veroorzaakt. Tot mijn verbazing, ze begonnen allemaal over hun eigen fouten met vuur. Het blijt dat wanneer je je fouten eerlijk toegeeft, anderen voelen zich ook veilig om over hun fouten te praten. Ik hoorde over smeulende worstjes die werden achtergelaten op een grill, wenkbrouwen die in de brand vlogen en ingekookte plastic lepels en kammen.

Tijdens het “opbichten” hebben we elkaar ook meer leren kennen en ik maakte nieuwe vrienden. De fouten die we deelden, deden er niet meer aan toe. In tegendeel: ze werden middelen van verbinding.

Humor als tegengif voor schok
Nog iets wat ik me realiseerde -en moet verdragen- was dat veel mensen dit soort schrikbare of enge gebeurtenissen met humor verwerken. Gerookte eideren-grappen waren, en zijn nog steeds er populair om me heen. Hey, IK maak zelfs grapjes erover! Wanneer je naar cartoons en karikaturen kijkt, is dit ook logisch.

De grote les: Dankbaarheid
Toen ik rondkeek en naar mensen luisterde, kon ik niets anders voelen dan dankbaarheid. Er is uiteindelijk een hele lijst dingen waar ik dankbaar voor was.

Ik was dankbaar om te zien dat mijn buren actie ondernemen wanneer iemand in nood is.
Ik was dankbaar dat niemand gewond raake. Ik was dankbaar dat anders dan een beetje rookluch, geen schade was.
Ik was dankbaar dat ik de kans kreeg om mensen beter te leren kennen en zij mij,
Ik was dankbaar voor de lessen die ik leerde van dit gebeuren.
Ik was dankbaar dat geen muggen naar binnen kwamen voor een tijdte na de “vuur”.
En ik ben nog steeds dankbaar dat ik deze fout kon loslaten, ervan leren, erover kan praten en nog steeds met een rechte rug door de straten kan lopen.